Als levenskunstenaar ben ik Johanna Béaart allereerst een spirituele gallery begonnen die de naam: Gallery Be Art kreeg. Ik koos voor de Engelse versie van galerie, omdat ik uit mijn Nederlandse achternaam er in het engels Be Art van kon maken, hetgeen voor mij een waardevolle betekenis had en nog steeds heeft. Voor mij is kunst onverbrekelijk verbonden met mijn leven.

Ik ben geboren met mijn heup uit de kom ten gevolge van heupdysplasie, waardoor ik er al heel jong achter kwam, dat leven op aarde een hele kunst is. Met vallen en opstaan leerde ik mezelf om een geheel eigen levenskunst te ontwikkelen, onafhankelijk van wat algemeen geaccepteerd was. Vanuit mijn fysieke beperking ging ik op zoek naar mogelijkheden in het alternatieve circuit. Ik kwam onder andere terecht bij een voetreflexologe. Na tien behandelingen werd mijn pijn minder, waardoor ik geïnteresseerd raakte in de opleiding tot voetreflexzonetherapeute. In 1988 ben ik de driejarige beroepsopleiding voor voetreflexzonetherapeute gaan volgen bij Lotus in Den Haag, waar ik onder andere les kreeg van Hannie Vierling.

In 1991 behaalde ik mijn diploma. In de praktijk bleek ermee werken voor mij fysiek een te zware belasting te zijn, maar ondanks dat ik in de ogen van anderen die opleiding dus voor niets had gedaan, weet ik zelf wel beter. Die opleiding was voor mij een feest van herkenning, doordat tijdens de lessen van Hannie Vierling mijn spirituele kant er gewoon mocht zijn, zonder oordelen of veroordelen van haar en de andere leerlingen. Ik ontmoette daar voor het eerst mensen die net zo ”vreemd” waren als ik. Allemaal normale mensen die ook “para” bleken te zijn. In diezelfde periode ging ik met een medecursist naar een lezing van Anna Lamb. Ik had nog nooit van Anna Lamb gehoord, dus ging ik daar volkomen blanco naar toe. Die avond had ik voor het eerst in mijn aardse leven het gevoel thuis te komen bij mezelf. Haar lezing ging over zelftrouw en de inhoud daarvan raakte mij diep in mijn ziel. Er was op zielsniveau zo’n totale herkenning, dat het mij ontroerde maar tevens verbijsterde, want ja, dat had ik nog nooit in mijn leven ervaren. Voor mij is dat hèt keerpunt in mijn leven geweest. Steeds als ik naar een lezing of verdiepingsochtend van Anna ging, werd ik er tot in mijn ziel door geraakt.

In 2000 ben ik bij Anna de 15 maanden durende opleiding Mystiek gaan doen. Elke maand zette ik een nieuwe stap op weg naar meer Bewustzijn en Geestelijke groei. Door Anna’s inspirerende teksten en begeleiding kon ik mij geheel in vrijheid en op mijn eigen wijze, spiritueel verder ontwikkelen. Ik was dan ook bijzonder blij toen Anna in 2004 met een verdere verdiepingsopleiding kwam namelijk de IWS (Inwijdingsschool). In tegenstelling tot wat de naam misschien bij sommigen oproept, kan een ander jou nooit inwijden, dat doe je altijd zelf. Je krijgt op de IWS alleen handreikingen om dat ook daadwerkelijk zelf te kunnen doen en daarin werd iedereen door Anna bijzonder goed begeleid. Het was heel hard werken aan jezelf, maar het was de moeite meer dan waard. Zelf heb ik de inwijdingsschool ervaren als een intense verdieping op mijn spirituele pad. Mijn Levenskunst wordt nu nog dagelijks beïnvloed door de inhoud van de Inwijdingsschool van Anna Lamb.
Daaruit borrelde bij mij de wens naar boven, om een eigen spiritueel centrum te beginnen. De ruimte ervoor hadden wij al namelijk: Gallery Be Art, maar die moest voor de activiteiten van ons Centrum voor Levenskunst wel aangepast worden. Wij kochten veertig stoelen, want wij wilden een gezellige, sfeervolle ruimte voor onze bezoekers creëren, waarin een meer persoonlijke benadering centraal stond. Ook kochten wij kamerschermen om onze etalageruit te blinderen, zodat de privacy van onze bezoekers gewaarborgd was.

In januari 2006 was het zover: ons Centrum voor Levenskunst werd met stille trom geopend. Achteraf gezien was dat niet zo handig, want doordat Gallery Be Art al enige tijd op hetzelfde adres zat, was het niet duidelijk dat er nu ook andere activiteiten waren. Na een moeizame start, weten nu steeds meer mensen ons te vinden en daar zijn wij blij mee.
Voor u die ons nog niet kent, wil ik u hierbij ook voorstellen aan mijn man Eric. Eric komt uit een horecagezin, waardoor hij een perfecte gastheer is. Hij heeft jaren gevaren als scheepswerktuigkundige bij de Nedlloyd en bij Smitlloyd. Daarna is hij als werktuigkundige aan de wal gaan werken. Vanaf de start verzorgt hij als gastheer in ons Centrum de koffie/thee. Ons Centrum voor Levenskunst is voor hem het begin geweest, om zich open te gaan stellen voor zijn spirituele ontwikkeling op zijn levenspad.